പിറന്നാൾ സമ്മാനം
ഏല്ലാ മനുഷ്യരിലും പ്രായഭേദമന്യേ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് , എന്റെയുള്ളിലുമുണ്ട് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി . അതുകൊണ്ടാവാം ഈ പ്രായത്തിലും ഒരു പിറന്നാൾ സമ്മാനം കിട്ടുമ്പോ ൾ മനസ്സു ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയു ടേതെന്ന പോലെ ആർത്തുല്ലസിക്കുന്നത്. അതു എത്ര ചെറിയ സമ്മനമായാൽ പൊലും . ഇന്ന് എൻറെ 28 ആം പിറന്നാളിലും ആ ഉല്ലാസം ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി അറിഞ്ഞു. എന്ത് സമ്മാനമായി കിട്ടുന്നു എന്നതല്ല , ആര് അത് സ്നേഹത്തോടെ തരുന്നു എന്നതാണ് ചില സമ്മാനങ്ങളെ എന്നും നമ്മുടെ പ്രീയപ്പെട്ടതാക്കുന്നത് അത്തരത്തിൽ ഒന്ന് എനിക്കും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. എൻറെ അമ്മ തന്ന സമ്മാനം. അത് ഭൗതികമായ ഒന്നല്ല , മറിച്ച് എന്നെന്നും ഓർക്കാൻ പറ്റിയ, ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്തു നിർത്താൻ പറ്റിയ ഒരു മുഹൂർത്തം. സാധാരണ എൻറെ പിറന്നാൾ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ ആണെങ്കിൽ അമ്മ അതിരാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോകും, എൻറെ പേരിൽ പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിപ്പിക്കും, തിരിച്ചു വന്ന് ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്നെ വിളിച്ചുണർത്തി പിറന്നാൾ സമ്മാനമായി ഒരു മുത്തം തരും, പിന്നെ പിറന്നാൾ ദിവസമെങ്കിലും നേരത്തെ എഴുന്നേല്ക്കാത്തതിൻറെ വഴക്കും, ഉച്ചയ്ക്ക് ബിരിയാണി പോലുള്ള അടിപൊളി വിഭവങ്ങളും. ഇത്രയൊക്കെയാണ് വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ. എറണാങ്കുളത്തുള്ളപ്പോഴാണെങ്കിൽ പാതിരാത്രി 12 മണിക്ക് റൂംമേറ്റിൻറെ പിറന്നാൾ ആശംസകളും.. ട്രീറ്റും... സമ്മാനങ്ങളും അങ്ങനെയൊക്കെ അങ്ങു പോകും. ഇതുവരെയുള്ള എന്റെ പിറന്നാൾ ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവബഹുലമായ സംഭവങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും എൻറെ ഒരു പിറന്നാളിനു ചെറിയൊരു സംഭവം നടന്നു. 2009 ജൂലൈ ഇതേ ദിവസം, ഞാൻ അന്ന് ആദിശ ങ്കരയിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം, അന്ന് ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ വന്നതാണ്‌. ആ ഭാഗത്തൊക്കെ ആക്രിക്കാരായി വരുന്നത് തമിഴർ ആണ്, അണ്ണാച്ചി എന്നാണ് ഞങ്ങൾ അവരെ വിളിക്കുന്നത്. അന്ന് എൻറെ വീട്ടിൽ ഒരു തമിഴ് സ്ത്രീ പഴയ സാധനങ്ങൾക്കായി വന്നു. അമ്മ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ എടുത്തുകൊടുത്തു, കാശൊക്കെ തന്നു അണ്ണാച്ചി പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ അമ്മ അവരെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു . സമയം ഏകദേശം ഉച്ചയാകാറായിരുന്നു . വെറുതേയൊരു ക്ഷണം എന്നാണു ഞാൻ ആദ്യം കരുതിയത്, പക്ഷേ ആദ്യമൊക്കെ വിസമ്മതിച്ച അണ്ണാച്ചിയെ അമ്മ ഒരുപാടു നിർബന്ധിപ്പിച്ചു സമ്മതിപ്പിക്കുകയാണുണ്ടആയത് . സാധാരണ ആരും അണ്ണാച്ചിയെ വീട്ടിനകത്തേക്കൊന്നും കയറ്റാറില്ല, എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് അമ്മ ഇത്രയും നിർബന്ധിച്ചത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല . ആ ഒരു ദേഷ്യം എൻറെ മുഖത്ത് കണ്ടതുകൊണ്ടാകാം അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ‘ നല്ലൊരു ദിവസം അല്ലെ .. വിശക്കുന്നവർക്ക് ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം കൊടുക്കുന്നതിലും പുണ്യം വേറെയില്ല , നമുക്ക് അവരെ കൂടെ വിളിക്കാം. ‘ ആ മറുപടിക്ക് എൻറെ ദേഷ്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഒരു നിമിഷം പൊലും എടുത്തില്ല . വിശക്കുന്നവർക്ക് ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം കൊടുക്കുന്നതിലും പുണ്യം വേറെയില്ല. ഈ വാചകം പലരും പറഞ്ഞും പലയിടത്തായി വായിച്ചും ഒരുപാടു പരിചയം ഉള്ളതാണ്. എങ്കിലും അതിൻറെ ശരിയായ അർത്ഥം, അതിലെ ശരിയായ വികാരം എന്താണെന്നു ആദ്യമായിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത് അന്ന് അണ്ണാച്ചിയോടൊപ്പം അറിയാവുന്ന മുറി തമിഴിൽ കുശലം ചോതിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു മേശയുടെ അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു അനുഭവം ആയിരുന്നു അത്. വളരെ ആകസ്മികമായി കിട്ടിയ അവസരം കൊണ്ട് നന്മയുടെ ഒരു വലിയ പാഠം ആ പിറന്നാൾ ദിവസത്തിൽ അമ്മ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരികയായിരുന്നു. എനിക്ക് തന്നൊരു സമ്മാനമായിരുന്നു ആ അനുഭവം. അതിനു ശേഷമുള്ള എല്ലാ പിറന്നാളിനും ഞാൻ ഇത് ഓർക്കാറുണ്ട്. ഇന്നും ഓർത്തു ഒരിക്കൽ കൂടി. എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രീയപ്പെട്ട പിറന്നാൾ സമ്മാനം .
